Уйлахыг хүссэн ч чадаагүй, харин өөртөө уур хүрч үхэх гэж байна. Санаад үхэх гэж байхад намайг үх гэсэн шиг алга болсон гэж үү...Итгэхийг хүсэхгүй байна, харин зүүд байгаасай гэж бодож байна. Хайртай болчихсон байхад мэдэхгүй, санаад тэврэхийг хүсч байхад анзаарахгүй, харц минь чам руу гэж байхад чинийх гэх бүх зүйлс өөр зүйлс рүү ширтэж байсан. Гэхдээ энэ бүгд мөн л зүүд байгаасай гэж гуйж байна. Харамсах зүйлс намайг гунигт автуулаасай гэж хүсэхгүй байна. Харин нэг л зүйлийг бодох бүрд л сэтгэл гунигаар дүүрчих юм.
Чи асууж, би хариулсан...тэр үеийг бодохыг хүсэхгүй байгаа ч байнга бодогддог. Яаж хичээсэн ч санаад байх юм....
- Мартаж чадах уу?...
- Үгүй
- Явлаа...хүлээх хэрэггүй шүү, ойлгосон уу?
- За, гэхдээ нэг зүйл асуумаар байна...
- Үгүйээ, хариулахгүй. Яагаад гэвэл би мэдэж байна...Харин сонс, гуйж байна...чиний гэх бүх л дурсамж миний сэтгэлд үлдээсэй гэж бодож байна...гэхдээ хайртай гэж хэлж чадахгүй юм шиг байна...энэ мэдрэмж хайр гэж бодохгүй байна...Баяртай
Би уйлсан, гэхдээ түүний дэргэд биш....сэтгэлдээ
