Сэтгэл нэг л дундуур байх боллоо. Амьсгалж байгаа ч эрч хүчгүй, явж байгаа ч алхах тэнхэлгүй, хүн бүр цус сорогч шиг харагдаад, амьдрал гэрэл гэгээгээ надаас бага багаар холдуулж байх шиг байна.
Харин өнөөдөр нэг залуутай болзоонд явах боллоо, гэхдээ урьдийн адил сэтгэл догдлохгүй байна. Бас л нэг уйтгартай цаг өнгөрөх байх даа. Болзоо бүр маань сайхан байгаагүй, дандаа л асуудал үүсгэдэг. Гэхдээ баярлахыг хүсч байхад яагаад сэтгэл нэг л гунигтай яарахгүй байнаа...Би хэзээ явахаа мэдмээр байна, харин хэлэхгүй гэсэн шиг дуугүй байгаад байх юм. Миний бие маань юу ч мэдрэхгүй болсоор байхад яагаад ингээд байлгаад байгааг мэдмээр байна. Хүн болж төрсөндөө баярлаж байгаа ч нэг л гунигтай байх юм. Юу илэрхийлэх гээд байгаагаа ч өөрөө заримдаа мэдэхээ боличих юм. Өнөөдөр болзоотой, гэхдээ сүүлийн байх гэхээс айчихлаа...
0 件のコメント:
コメントを投稿